نامه هشتاد و چهارم

سلام عزیزم خیلی ناراحت شدم برات ان شالله که هر چی صلاح همون میشه زیاد غصه نخور گلم

الی خانومی به نظرم غم و اندوه گفتنی نیست نشون دادنیه در مورد خودم که اینجور صدق میکنه
عزیزم میدونم گفتن اینکه ناراحت نباش غمت رو کم نمیکنه
اما حداقلش اینه که شما تو این دو ماه بهترین روزارو سپری کردین و از همه مهمتر اینکه خدا شما رو لایق مادر شدن دونست و موجود سلولی رو تو این مدت با خودت داشتی من چه بایست بگم
که این شایستگی رو حتی تا الان هم امتحانش نکردم
امیدت به خدا انشالله دفعه بعدی اون تک سلولی برات یه نی نی ناز بشه

---

فدای تو
ایشالا زودتر این روزهای خوش و با سرانجام خوب نصیب تو

الی خانومی چرا دیگه نمیایی؟ شما همیشه واسم معدن اعتماد به نفس بودین
دلم تنگ شده ...

---

لطفت به من خیلی زیاده

واااااای دوست خوبم واقعا از دیدن این جملات ناراحت شدم و متاسفم.
من هم بچه دارم و اونقدر بچه ام رو دوست دارم که حتی لحظه ای فکر کردن به نبودنش هم نابودم میکنه مخصوصا این هفته ای که دخترم مریض و بود و بیمارستان بستری بود داشتم دیوونه میشدم اما ما باید بدونیم که این فرزندان زیبا و دوست داشتنی امانتهایی هستند در دستان ما . گاهی خداوند حکیم خیلی زود آنها رو پس میگیره به دلایلی که نه من و نه شاید خیلی های دیگر قادر به درکش نباشیم . این رو به خاطر داشته باشید که هیچ کاری بی حکمت نیست و در هر شری خیری نهفته است .
من اندوهتون رو درک میکنم و از خداوند بزرگ میخوام بهترین ها و زیباترین ها رو نصیبتون کنه . امیدوارم رحمت الهی بر سرتون نازل بشه و خیلی زود به آرامش برسین.

---

مرسی عزیزم